چرا جامعه بی‌قانون عزیزی‌ها و نیکبخت‌ها را محاکمه نمی‌کند

حال آدم از اين آدم‌های کثیف ورزش و به‌خصوص فوتبال، به‌هم می‌خورد. حال آدم از این جامعه توده‌وار و خواب‌زده به‌هم می‌خورد.
‌هر روز خبر عجیبی می‌شنوی یک روز خدادادعزیزی، حماسه‌ساز ملبورن(!) به‌طور وحشیانه‌ای به قاسم‌محمدی(خبرنگار) حمله می‌کند و خبرنگار بی‌نوا را تا حد مرگ کتک می‌زند، “جامعه” بی‌قانون کاری به خداداد ندارد چرا که آدم معروفی است. خوب معلوم است وقتی “قانون‌جامعه” به دلیل شهرت پشت یک نفر باشد چه خبر خواهد شد، نتیجه‌اش می‌شود که خداداد‌‌ عزیزی بعد از این اقدام وحشیانه که به هیچ‌وجه در شان یک انسان و چه بسا بسیاری از حیوانات هم نیست با غرور خاصی پشت تریبون‌های صدا و سیما قرار می‌گیرد و از اقدام بی‌شرمانه خود، دفاع می‌کند. و معلوم نیست در این صحنه‌ي درگیری نیروهای انتظامی کجا بودند(لابد در حین مبارزه با بدحجابی).
و البته به نظرم قاسم‌محمدی خیلی اشتباه کرد که رضایت داد، با اینکه حکم جلب عزیزی در دستانش بود. چه اشکالی داشت اگر عزیزی مزه زندان را می‌چشید شاید در آنجا واقعا می‌فهمید که “هیچی” نیست.
روز دیگر این فوتبال بی‌حیثیت نیکبحت‌واحدی را به این علت که پر‌‌طرفدار است از مجازاتِ بازیچه قراردادن آبروی تیم‌ملی و ملت ایران معاف می‌کند و مورد بخشش قرار می‌دهد. این برخورد این پیام را به جامعه ساطع می‌کند که “هرکاری دوست داشتی بکن فقط کافی است خوش‌تیپ باشی و خوش لباس. تا دختر، پسرها دوستت داشته باشند!”
روز بعدتری مدیر‌عامل باشگاه پرسپولیس با آن “ژست عوام‌فریبانه همیشگی‌اش” پشت دوربین 90 ظاهر می‌شود و از آزادی مطبوعات ورزشی انتقاد می‌کند و از نامه‌ای به یکی از اربابانش(وزیر ارشاد اسلامی) برای مهار آزادی مطبوعات ورزشی خبر می‌دهد. که به عقیده وی آزادی زیادی‌اش بدرد نمی‌خورد، من باز هم به این فکر می‌افتم که چرا عوام‌فریب‌ها این‌قدر از مطبوعات‌ آزاد می‌ترسند. و البته این فرد همان کسی است که در دفاع از فحش‌های رکیکی که هواداران خشمگین پرسپولیس به مسعود مرادی(داور میدان) پرتاب کرده بودند، گفته بود هر عملی را عکس‌العملی است. البته چند هفته بعد که تیم تحت مدیریت وی نتایج ضعیفی کسب کرد، از سوی تماشگران عکس‌‌العمل‌هایی از عملش را دریافت کرد!‌ البته که تا نتیجه حرف‌هایی که یقین دارم قلب مرادی را خدشه‌دار کرده بود را کامل بگیرد، اندکی دیگر زمان لازم است.
روزگار بدی شده، شده است دوران قهرمانان پوشالی که در فضای لمپنیستی و توده‌واری شدید جامعه شده‌اند قهرمان.‌ کسانی نظیر همین عزیزی، نیکبخت و خیلی از فوتبالیست‌های دیگر، شاید چیزی حدود 90 درصد فوتبالیست‌های لیگ برتری بله از هر 10 نفر 9 نفر! و حتی خیلی از مربیان. در رشته‌های دیگر هم کم نیستند، کسانی همچون حسین‌ رضازاده و علی‌رضا دبیر، خادم ها و خیلی‌های دیگر… . البته هستند معدود هادی ساعی ها که هنوز شرافتشان را حفظ کرده‌اند و… اما.
و اما چقدر جای خالی تختی بزرگ در این عصر خالی است. که زندگی‌اش سرشار است از غرور و عزت و سرفرازی. به راستی اگر تختی در این عصر بود این جامعه “توده” و “سر در لاک” می‌توانست کشفش کند؟ آيا باز هم نیکبخت‌ها و عزیزی‌ها از تختی محبوب‌تر بودند؟ اگر چنین بود چه بهتر که تختی در عصر ما نیست این درد را تحمل کند. این توده‌‌واری و عوام‌زدگی شدید فقط در ورزش نیست، این را در بسیاری موارد دیگر می‌بینیم وقتی آدمی مثل نجف‌زاده(خبرنگار صدا و سیما) که همه شرافتش را فدای یک لقمه نان می‌کند یا فیلم دهنمکی با آن پیشینه‌اش این چنین معروف و محبوب می‌شوند(این‌ها مشت بودند نشانه‌ی خروار) همه نشان از بیماری حاد عوام‌زدگی در جامعه می‌دهد و این‌ها راه را برای شهرت یافتن و محبوبیت لمپن‌ها آماده می‌کند.