ايپچه مي لَبلا بيگيرد(يكمي ناز مرا بكشيد)!

متن زير ترانه اي گيلكي است از شاعر پرآوازه گيلان میر احمد فخری نژاد ملقب به «شيون فومني» كه البته بيشتر گيلاني ها او را با همان نام تخلص مي شناسند. ترجمه و زير و زبر گذاشتن برايش كمي سخت بود اما بسيار شيرين. تقديمش مي كنم به همه عاشقان گيلان و البته همه دوستان ديگر كه از خواندن اين ترانه يا ترجمه اش لذت مي برند. در ضمن دوستان گيلك زبان اگر در ترجمه نقصي مي بينند حتما تذكر دهند.

کُو ستاره فان دَرَم تي چو مانَه سويا نَده ؟
کُو زيمينا سربَنَم عطر تي زانويا نده ؟

مي پاتان آپيله، سوغات مي پابراندگي
کُویْتا کوچا دَوارَم می کوچیکی بویا نده

بائيد آي دَس براران ايپچه مي لَبلا بيگيرد
هَچين کولي دِ بدا مي شانه ، چانچويا نده

ولانيد جُغدا زنم پَسکلا پوشان بَمجم
بَدا مي خونا بجار ، آنقده زالويا نده

کوي‌ْ دانه آينه رِ مي ديلِ سفره وا کونم
خُورا زَرخا نُكونه توشكه خو اَبرويا نده

می چومان تیري پیری شِه خورشید سُورما چی بُبُو
بَدا دونيا واويلان مي چشم کم سويا نده

گيلان – اوي گيلان ! مي دَردا نَتانِه چاره کودن
اگه دَس نُخسه حکيم تي گيله دارويا نده

شعر توم بَجارا واش پورا کونه تاچَکَره
اگه قُوت، تي پَلا «شيون» بازويا نده

ترجمه فارسي:
به کدام ستاره نگاه كنم که برق چشمان ترا نداشته باشد ؟
سر بر دامن کدام زمين بگذارم که عطر زانوي تو را ندهد؟

آبله کف پايم سوغات پا برهنگي من است .
از کدام کوچه عبور كنم که بوي کودکيم را ندهد؟

بياييد اي دوستان صميمي يكمي ناز مرا بكشيد!
نگذاريد بيشتر از اين كولي الكي(رايگان) به چانچو بدهم(چانچو چوبي که بر دوش مي گذارند و دوزنبيل از دو سر آن مي آويزند و مركز چوب را بر شانه مي گذارند. در قديم مهمترين راه حمل بار براي روستاييان به شمار مي رفت)

نگذاريد غم و قصه مرا در بر بگيرد و تنها در گذشته ها پرسه بزنم.
نگذاريد در شاليزار خونم را زالو بمكد.

براي كدام آينه سفره دلم را باز كنم…
تا اوقاتش تلخ نشود و گره به ابرويش نيفتد.

چشمان من سياهي مي رود پس سرمه خورشيد چه شده؟
نگذار دنيا براي كم سويي چشمم به من زبان درازي كند!.

گيلان، آي گيلان درد من چاره ندارد…
اگر حكيم نسخه اي از داروهاي محلي گيلان نداشته باشد.

شعرم همچون شاليزاري مي شود كه علف هرز تا زانو آن را پر كرده باشد…
اگر برنج تو(بركت تو) به بازو هاي «شيون» قدرت ندهد.