یک دقیقه سکوت؟ نه.. فریاد

و 16 آذر روز دانشجو…
«اگر اجباری كه به زنده ماندن دارم نبود، خود را در برابر دانشگاه آتش می‌زدم، همان‌جایی كه بیست و دو سال پیش، « آذر» مان، در آتش بیداد سوخت، او را در پیش پای «نیكسون» قربانی كردند! این سه یار دبستانی كه هنوز مدرسه را ترك نگفته اند، هنوز از تحصیلشان فراغت نیافته اند، نخواستند – همچون دیگران – كوپن نانی بگیرند و از پشت میز دانشگاه، به پشت پاچال بازار بروند و سر در آخور خویش فرو برند. از آن سال، چندین دوره آمدند و كارشان را تمام كردند و رفتند، اما این سه تن ماندند تا هر كه را می آید، بیاموزند، هركه را می‌رود، سفارش كنند. آنها هرگز نمیروند، همیشه خواهند ماند، آنها «شهید» ند. این «سه قطره خون» كه بر چهره ی دانشگاه ما، همچنان تازه و گرم است. كاشكی می توانستم این سه آذر اهورائی را با تن خاكستر شده ام بپوشانم، تا در این سموم كه می وزد، نفسرند! اما نه، باید زنده بمانم و این سه آتش را در سینه نگاه دارم.»-دكتر شریعتی‏-
با اینکه در دوره حاضر دانشجو از کمترین شان و منزلت خود در دوران تاریخ این کشور بهره می برد اما همچنان به دانشجو بودنم افتخار می کنم و خیلی از لفظ دانشجو لذت می برم.
امروز روز ما است در واقع یکی از روزهای ما، یکی از روزهایی که به دانشجویان این مملکت ستم رفت همچون ده ها روزی و شاید صدها روزی که در تاریخ این مملکت ثبت شده است و ثبت نشده. وقتی صحبت از ستم بر دانشحو و روز دانشجو می شود نمی توان از 18 تیر اسمی نبرد. یکی از روزهای سیاه برای دانشجویان، روزهای سیاهی که از تاسیس دانشگاه در این مملکت آغاز شد و گویی هرگز پایانی نخواهد داشت..
تا به حال از خود پرسیده اید دلیل ترس دیکتاتورها از دانشجو چیست؟ دانشجویی که نه اسلحه دارد نه قدرت سیاسی و نه به جایی و قدرتی وصل است و نه میلی به کسب قدرت دارد و تنها عشقش انتقاد برای ساختن کشورش است… چرا باید از دانشجو ترسید؟ شاید پاسخ در این جمله باشد که براستی دانشجو ثابت کرده است که سلاحی برنده تر از قلم وجود ندارد. دانشجو ثابت کرد که خشونت در ادبیات سیاسی نقشی ندارد و دانشجو ثابت کرد که آزادی با ارزش ترین گوهر انسانیت است. به پاس همه شهدای دانشجو در سراسر جهان می ایستیم و یک دقیقه سکوت؟ نه.. فریاد می زنیم، زنده باد آزادی