چند بیت شکر

نمیدانم این آرامش غریبی که در کلام مولانا است از کجا سرچشمه میگیرد؟ از عشق به خدا یا عشق به شمس یا عشق به مردم. چیزی که عیان است آن است که این کلام از عشق می جوشد و هرچه از عشق بجوشد بوی آرامش میدهد..
بفرمایید شیرینی…

من اگر دست زنانم نه من از دست زنانم / نه از اینم نه از آنم من از آن شهر کلانم
نه پی زمر و قمارم نه پی خمر و عقارم / نه خمیرم نه خمارم نه چنینم نه چنانم
من اگر مست و خرابم نه چو تو مست شرابم / نه ز خاکم نه ز آبم نه از این اهل زمانم
خرد پوره آدم چه خبر دارد از این دم / که من از جمله عالم به دو صد پرده نهانم
مشنو این سخن از من و نه زین خاطر روشن / که از این ظاهر و باطن نه پذیرم نه ستانم
رخ تو گر چه که خوب است قفس جان تو چوب است / برم از من که بسوزی که زبانه ست زبانم
نه ز بویم نه ز رنگم نه ز نامم نه ز ننگم / حذر از تیر خدنگم که خدایی است کمانم
نه می خام ستانم نه ز کس وام ستانم / نه دم و دام ستانم هله ای بخت جوانم
چو گلستان جنانم طربستان جهانم / به روان همه مردان که روان است روانم
شکرستان خیالت بر من گلشکر آرد / به گلستان حقایق گل صدبرگ فشانم
چو درآیم به گلستان گل افشان وصالت / ز سر پا بنشانم که ز داغت به نشانم
عجب ای عشق چه جفتی چه غریبی چه شگفتی / چو دهانم بگرفتی به درون رفت بیانم
چو به تبریز رسد جان سوی شمس الحق و دینم / همه اسرار سخن را به نهایت برسانم